De laatste uren van haar leven
De uren van hoop en vrees
Ze zijn op ons netvlies geschreven
Doch de vrees, het allermeest.
 
De vrees haar los te moeten laten
in de handen van de Heer
Wij konden niet meer met haar praten
en vertoefden in een verdrietige sfeer.
 
Verdriet om alle gevoelen in ons
Gevoelens van pijn en van gemis
Herinneringen uit het verleden
En het moeten verder gaan in het heden.
 
Gevoelens van vragen, van verlangens
Gevoelens ook van schuld misschien
Gevoelens van niet uitgesproken woorden
Gevoelens van medeleven bovendien.
 
Een traan, een arm om je heen
Het zoeken van steun bij elkaar
Een ieder in zijn of haar verdriet
Als broers en zussen bij elkaar.
 
Die laatste dag, een dag van samen zijn
Een dag van ophalen van herinneringen
een dag van voelbare wonden en pijn
konden wij elkaar met liefde omringen.
 
Sterk ons Vader, schenk ons kracht
Nu en ook straks, weer thuis
Help en draag pa dag en nacht
Wij mogen weten: onze moeder is thuis!
 
Coby Duifhuizen